در امتداد خزان ، روزها زمستانی

و در غیاب شما ، آفتاب زندانی

جسارت است ولی یک سوال می پرسم

چقدر در پس پرده حضور پنهانی ؟

ببین برای شما جمعه ندبه می خوانند

نوادگان زمین خسته از پریشانی

چه وقتی می رسد آقا نگاهتان باشد

برای شب زدگان آیت غزل خوانی ؟

چرا نمی رسی ای منتقم ببین امروز

به نیزه ها شده قران به دست شیطانی

دوباره پنجره ها ، زل زدن به غربت شهر

در انتظار شما ای طلوع پایانی ...

خانه ها رنگ مهمان ندارد ، کوچه دارد ، خیابان ندارد

قهرمانان آن بی شمارند ، گر چه تند یس و میدان ندارد

کودکان هی فشنگ می بینند ، مادران خواب جنگ می بینند

یادگاری که زخم ها دارد ، زخم هایی که درمان ندارد

جرمشان چیست جز پایداری ، مثل پروانه ها بی قراری

گرد شمعی بنام همین خاک ، انتحاری که پایان ندارد

یادمان رفت تکبیر و رگبار ، غنچه هایی که رفتند بسیار

لعن و نفرین به ما چون که امروز ، قلب مان بوی باران ندارد

گرچه امروز بی شور و حال است ، سرزمین با حضورش زلال است

این گلستان که سهم جنوب است ، رنگ و بوی بیابان ندارد

شهر خون ، شهر آتش کشیدن ، شهر تا آسمان ها پریدن

از قداست نظیری در ایران ، غیر طوس و خراسان ندارد

***

کاش یک لحظه بیدار باشیم ، در گذشته گرفتار باشیم

کوچه ها ، شهرهامان به والله ، رنگ و بوی شهیدان ندارد

سرزمین در سکوتی عجیب است ، آسمان در غروبی غریب است

می رسد مرد باران خدایا ، در زمینی که مهمان ندارد ؟