وقتی که از عطر بهار و باد لبریزی

کافیست مثل غنچه ها یکبار برخیزی

در وسعت شب های تارم آفتابی تو

مثل مرور شعر شب های شب آویزی

می آیی و پیراهنی از عشق می پوشی

بر آسمان شعر هایم نقره می ریزی

دیوانه کردی روزهایم را نفهمیدم

تو اولین آموزگار شمس تبریزی

فردا دوباره آسمان آیینه خواهد شد

حتی اگر این روزها ابری غم انگیزی