شعله هایت اگر چه سرخ نبود ، دل آدم به فکر آب افتاد

در سکوتی که بوی صبح نداشت ، با تو ( در کوچه آفتاب ) افتاد

قاف عشق از کلام تو جوشید ، پر کشید و رسید تا باران

( مثل چشمه ، نه مثل رود)  شدی ، موج ها در خم کتاب افتاد

در کنار ستاره ها دستت ، مثل مهتاب نقره پاشی کرد

دفترت پر شکوه ، لبریز از ، رازهایی که در حجاب افتاد

در کلامت امید صبح سپید ، حس تلفیق عشق با پرواز

با سرودت زمین ترانه نوشت ، آسمانی به پیچ و تاب افتاد

در مکان و زمان نمی گنجند ، واژه در واژه نغمه های شما

شعر ها تا تو را طلب کردند ، عکس حافظ میان قاب افتاد