(من نیستم بی تو)

:: من + تو ::

b19 — Fri, 13 Nov 2009 19:55:18 GMT

( اینجا هیچ انگیزه ای برای شعر نیست

بهار

پاییز

ستاره

و تو نیستی ...

شاعر دلش برای خودش تنگ است ...

( به تو که شاید این بار هم بعد از خواندنم لبخندی بزنی که ...

بخند ، زمزمه ها را غزل كني امشب

بخند ، لطف به طعم عسل كني امشب

نگاه خيس من و گونه هاي ماهت را

به آسمان جديدي بدل كني امشب

تمام فاصله ي شمس و مولوي ها را

مفاعلن فعلاتن فعل كني امشب

تمام شهر به ( جام شكسته ) خشنودند

اگر به شيوه ي ليلي عمل كني امشب

دوباره غرق دعايي ، چرا نمي خواهي

كسي به غير خدا را بغل كني امشب ؟

:: غزلي از ديروز ::

b19 — Mon, 04 Aug 2008 19:04:18 GMT

بمان ... باشد ؟

اگر به هم نرسیدیم یادمان باشد

که سقف غربت مان طاق آسمان باشد

همیشه سهم دل باغبان قناری نیست

شگفت نیست پس از میوه ها خزان باشد

بدون عطر تو خانه پر از سکوت و غم است

اگر چه ملتهب از سوسن و بنان باشد

چه خوب می شود این شب به مرگ خود برسد

سحر طلوع تو شیرین تر از اذان باشد

ولی اگر که رسیدیم مثل پروانه

برای خستگی لاله ها بمان ، باشد ؟

:: بهشت ::

b19 — Wed, 23 Jul 2008 06:44:18 GMT

سلام ... فرسنگ ها دوریم از هم هر چند که ...

با اینکه دستهای دعای تو کوچک است

خورشید در حضور خدای تو کوچک است

ای سبز پوش تازگی تو همیشگی ست

شور بهار پیش هوای تو کوچک است

تو عشق را به ثانیه ها یاد داده ای

پروانه ای ! که شمع برای تو کوچک است

وقتی که با وقار به من خیره می شوی

جان را اگر کنم به فدای تو کوچک است

هر چند گفته اند ولی فکر می کنم

حتی بهشت نیز به پای تو کوچک است ...

:: شاعر شدم ::

b19 — Wed, 04 Jun 2008 20:04:18 GMT

و دوباره از تو ...

آرامشی ، عشقی ، خیالی ، آسمانی تو

شاعر شدم شاید کنار من بمانی تو

مرداب دلگیرم اگر ماهی و بارانی

الوند خاموشم اگر آتش فشانی تو

شیرین ترین خورشید تو ، تنها ترین شب من

دیوانه ی شمشیر من ، ابرو کمانی تو

حالا دلم تنگ است و شب ها وقت بی خوابی ست

من می نشینم منتظر شاید زمانی تو –

برگردی و دریا به دریا ماه من باشی

برگردی و باز این غزل ها را بخوانی تو

( دریا شورانگیز چشمان تو زیباست

جایی که باید دل به دریا زد همین جاست )

:: آموزگار ::

b19 — Tue, 27 May 2008 07:54:18 GMT

تو

وقتی که از عطر بهار و باد لبریزی

کافیست مثل غنچه ها یکبار برخیزی

در وسعت شب های تارم آفتابی تو

مثل مرور شعر شب های شب آویزی

می آیی و پیراهنی از عشق می پوشی

بر آسمان شعر هایم نقره می ریزی

دیوانه کردی روزهایم را نفهمیدم

تو اولین آموزگار شمس تبریزی

فردا دوباره آسمان آیینه خواهد شد

حتی اگر این روزها ابری غم انگیزی

:: کویر ::

b19 — Sat, 08 Mar 2008 18:07:18 GMT

امروز اولين سالگرد دين تو بود و ياد شعر خواني دانشگاه جامع افتادم يادش به خير ...

ما چون کویر افسانه ی دریا نداریم

می ایستیم و غصه ی فردا نداریم

مار را برای آسمان ها آفریدند

کاری به کار مردم دنیا نداریم

دستان گرمی دست هامان را فشرده ست

بیمی ز تاریکی این شب ها نداریم

بین هجوم صخره ها آیینه ماندیم

از موج های آتشین پروا نداریم

غم های ما اندازه ی صحرا بزرگند

در ذهن آدم های کوچک جا نداریم ...

:: ترانه هام ::

b19 — Sat, 28 Jul 2007 18:55:18 GMT

خط اول ترانه ها ...

می رسی دوباره از راه

می رسه فصل بهارم

سجده می کنم ، بدونی

غیر تو خدا ندارم

تو ترانه ای ، تو شوری

نقش اول غزل هام

از لب تو جون می گیرن

همه ی ضرب المثل هام

تو زمینی ولی انگار

شبیه آدما نیستی

موج خنده هات قشنگه

ولی مثل دریا نیستی

خیلی وقته قاصدک ها

دل پرواز ُ ندارن

تو سر انجام سکوتن

حس آغاز ُ ندارن

تو نباشی آخر خط

چند قدم مونده به مرگه

ریشه ها طاقت میارن

بی پناهی سهم برگه

کاشکی تو همیشه باشی

تو شب زلالی من

نور و گرمای تو عشقه

آتیش خیالی من

تو رو کم داره ترانه ...

تو رو کم داره وجودم

حرف آخرم همینه

تو نبودی من نبودم

ماه من ، با اینکه شعرم

راه چشمات ُ بلد نیست

تا به شوق تو می خونم

روزگارم خیلی بد نیست

:: همین ::

b19 — Sun, 15 Jul 2007 12:53:18 GMT

تعبیر ...

مردی تمام شهر را دیشب قدم می زد

دیوانه ی چشمی که شهری را به هم می زد

هر شب تمام درد و دل هایش غزل می شد

شاعر نبود اما به عشق او قلم می زد

خیلی دلش می خواست شادی قسمتش باشد

اما دلش با هر نفس آهنگ غم می زد

او خوب می دانست این چشم پر از ابهام

یک روز متن خاطراتش را رقم می زد

عاشق شد و کوچه به کوچه امتحان می داد

مردی تمام شهر را دیشب قدم می زد

:: بسم الله ::

b19 — Tue, 05 Jun 2007 19:27:18 GMT

ديروز جشنواره بسم الله بوديم دوستان هم بودند اصرار كردند بنويسم ... چشم !

در اوج خواب، من و تو، فرشته ها ، درگاه

پریدم از هیجان و تو رفته بودی ... آه

قلم به دست گرفتم که شعر بنويسم

به یاد چشم تو ای دلفریب تر از ماه

چه طعم تند شرابی به کاغذم پیچید

که صد پیاله می ارزید مستی اش ، آن گاه

تمام ثانیه ها را به ياد آوردم

تمام خاطره ها را ، دوباره خواب و نگاه ...

غزل نوشتم و گفتم به من نگاه کنید !

میان این همه بلبل به این کلاغ سیاه

چه گریه ها که نکردم برای تقدیرم

چه نور سبز قشنگی کشیده شد در راه

و شب دوباره قلم بوی عشق و توبه گرفت

به اشتیاق سر خط نوشت : بسم الله ...

:: ناله ای در سکوت ::

b19 — Tue, 08 May 2007 10:11:18 GMT

ديشب اتفاقي داشتم نادر نادرپور مي خوندم رسيدم

به اين شعر كه اتفاقي خيلي اتفاق ها براي من و تو درست كرد يادت كه هست ...

زین محبسی که زندگی اش خوانند
هرگز مرا توان رهایی نیست
دل بر امید مرگ چه می بندم
دیگر مرا ز مرگ ، جدایی نیست

مرگ است ، مرگ تیره ی جانسوز است
این زندگی که می گذرد آرام
این شام ها که می کشدم تا صبح
وین بام ها که می کشدم تا شام

مرگ است ، مرگ تیره ی جانسوز است
این لحظه های مستی و هشیاری
این شام ها که می گذرد در خواب
و آن روز ها که رفت به بیداری

تا چند ، ای امید عبث ، تا چند
دل برگذشت روز و شبان بستن ؟
با این دو دزد حیله گر هستی
پیمان مهر بستن و بگسستن ؟

تا کی براید از دل تاریکی
چشمان روشنی زده ی خورشید ؟
تا کی به بزم شامگهان خندد
این ماه ، جام گمشده ی جمشید ؟

دندان کینه جوی خدایانست
چشمان وحشیانه ی اخترها
خندد چو دست مرگ فروپیچد
طومار عمر بهمن و آذرها

دانم شبی به گردن من لغزد
این دست کینه پرور خون آشام
دانم شبی به غارت من خیزد
آن دیدگان وحشی بی آرام

تا کی درون محبس تنهایی
عمری به انتظار فرو مانم
تا کی از آنچه هست سخن گویم ؟
تا کی از آنچه نیست سخن رانم ؟

جانم ز تاب آتش غم ها سوخت
ای سینه ی گداخته ، فریادی
ای ناله های وحشی مرگ آلود
آخر فرا رسید به امدادی

سوز تب است و واهمه ی بیمار
مرگ است و راه گمشدگان درپیش
اشک شب است و آه سحرگاهان
وین لحظه های تیرگی و تشویش

در حیرتم که چیست سرانجامم
زیرا از آنچه هست ، حذر دارم
زین مرگ جاودانه گریزانم
در دل ، امید مرگ دگر دارم

اینک تو ، ای امید عبث !‌ بازای
وینک تو ، ای سکوت گران ! بگریز
ای ماه آرزو که فرو خفتی
بار دگر ، کرشمه کنان برخیز

جانم به لب رسید و تنم فرسود
ای آسمان !‌ دریچه ی شب وکن
ای چشم سرنوشت ، هویدا شو
او را که در منست هویدا کن ...